Who are you becoming? (Michelle Obama)

02374EEE-48F9-409C-9F56-9F90306799D5Michelle Obama aan het woord…daar keek ik naar uit. Misschien vooral de hoop dat ze óók indruk zou nalaten bij mijn twee oudsten en mijn mama. Die hoop loste ze glansrijk in.

Wat ik wilde dat een moment van diepe verbinding, herkenning en samenzijn zou worden tussen ons, werd het ook.

Met de vraag “Who are you becoming?” verbond ze zich vanaf minuut één met elk van ons. Het zou gaan over ons allemaal, wat in ons zit maar we vaak in de kiem (laten) smoren, over het echte leven ontdaan van het omhulsel dat de buitenwereld ziet.

Margot’s eerste impressie na afloop was dat niet alles is wat het lijkt. Michelle’s betoog over ‘the shimmer&shine’ die wij te zien krijgen van een koppel en gezin waar we allemaal naar opkijken, maar waarachter dezelfde zorgen en frustraties van elk gezin en elke relatie schuilgaan. Dat maakte indruk op mijn dochter van dertien. Haar menselijkheid met andere woorden, waarmee ze zich gelijkstelt aan elk ander individu.

Mijn mama was enthousiast over haar betoog voor het positieve, het geloven in jezelf en loslaten van de “the voices in your head” die je naar beneden halen. Ik ook eigenlijk, want te vaak laten we on vertellen onze dromen bij te stellen en onze lat niet zo hoog te leggen… Terwijl Michelle liet geloven dat je aan elke tafel, op elke post, in elke kring een plek verdient en ook echt kan krijgen. Dat afkomst, vrouw zijn, behoren tot een minderheid bijvoorbeeld daarvoor geen rem hoeven te zijn. Dat de enige grens of belemmering in essentie jijzelf bent. Je jezelf dus niet mag vertellen dat dat voor jou niet weggelegd is waardoor je een foute overtuiging in jezelf lanceert.

Ook haar vaststelling dat we mogen focussen op het afchecken van “boxes”, vooropstellen welke doelen we in ons leven willen bereiken, maar ook gevolg moeten geven aan de confrontatie met de sluimerende vraag of het ons dan ook echt gelukkig maakt. Het was bijvoorbeeld charmant dat ze vertelde hoe ze Barack ontmoette, als een blok voor hem viel, maar merkte dat er voor een persoonlijkheid, een partner als hem eigenlijk geen vakje voorzien was. Wat zijn politieke carrière voor haar betekende en welke lasten het op hun relatie legde.

Zelf hoorde ik dus ook enorm veel uit haar mond dat me inspireerde. Ik had ook niets anders verwacht. Maar haar oproep om ‘vulnerable’ te durven zijn, net dát was wat ik moest horen. Iets waar ik mee worstel de afgelopen tijd, eigenlijk al mijn hele leven. Want kwetsbaarheid stelt je bloot aan soms pijn en verdriet, regelmatig ook veroorzaakt door medemensen. Ik koppel het aan haar uitspraak “when they go low, you go high”. Niet connecteren met een negatieve boodschap of kritiek van buitenaf, je innerlijke twijfel daardoor niet te laten aanwakkeren. Maar er boven te rijzen en te beseffen dat dat over ‘hén’ gaat en niet over jou.

De afgelopen maanden, ik mag zelfs zeggen jaren, zoek ik ondersteuning in mijn proces om steviger in het leven te staan. En laat net dat één van de punten zijn waar ik maar niet mee klaar geraak. Hoe mijn geloof in de goedheid van mensen & het goede in het algemeen te combineren met de soms diepe sneden die je daardoor oploopt. Hoe om te gaan met die kwetsbaarheid op een andere manier dan enkel maar incasseren en inbinden. Maar evenzeer omgekeerd: hoe te vermijden dat ik vanuit de wetenschap dat niet alles en iedereen goed is, mijn kwetsbaarheid onderdruk, een muur rond mij bouw maar daardoor iemand ben die ik niet wil zijn.

De vraag met andere woorden hoe kwetsbaarheid te kunnen tonen, zonder dat ze je lam legt of een pad laat kiezen dat niet het jouwe is. Balans vinden tussen mijn levenswandel te kunnen verderzetten met positiviteit en geloof in goedheid, en toch dicht bij mezelf te kunnen blijven bij een kwetsende confrontatie. Ik ervaar dat als één van mijn persoonlijk grootste uitdagingen. Kritiek van anderen, boosheid, slagen of persoonlijke commentaren van anderen kunnen mij ongelooflijk naar beneden halen en in een (vaak ongezonde) reflex brengen om mij aan te passen, om te behagen en zeker niet teleur te stellen; of om mij af te sluiten uit angst voor nog meer kwetsuren. Mijn handelen en zelfs denken werd tot voor kort vooral gedomineerd door externe factoren, minder dan mijn interne belevingswereld en mijn diepste wensen. Ik heb mezelf jarenlang verteld dat mijn acties  in essentie altijd in de eerste plaats ingegeven moeten zijn door goedheid voor anderen. Ik heb daarbij wellicht in de eerste plaats mezelf vaak tekort gedaan en was alles behalve lief en goed voor mezelf. Omdat ik leefde vanuit de overtuiging dat goedheid betekent me aanpassen, mijn stappen bijstellen en ombuigen tot handelen en denken volgens het referentiekader van medemensen maar minder volgens dat van mij.

Wat ik van Michelle zal onthouden is dat dat niet hoeft. Dat je niet enkel jezelf maar ook de wereld en medemens tekort doet daarmee.

Niet alles en iedereen beseft de impact van hun woorden en daden op je zelfbeeld of op de stemmen van twijfel en angst die daardoor in je hoofd beginnen klinken. Gevolg geven aan “your calling”, zelfs als anderen zich daar niet comfortabel bij voelen is niet hetzelfde als de buitenwereld kwetsen of anderen raken. Volgens  Michelle mag je kwetsbaarheid tonen, maar tegelijk ook anderen een halt toeroepen als ze je raken. zolang dit vertrekt vanuit een diepere wens om gevolg te geven aan wat jij voor jezelf als “purpose” of hoger doel in dit leven ziet. Dat gevolg geven aan de innerlijke twijfelstemmen die je naar beneden halen je net weghouden van dat doel.

Dus : thank you Miss Obama. I Will not forget 😉

Maaike

18 april 2019

 

Please follow and like us: