Mama zijn…wat je deelt vermenigvuldigt zich

Als het leven een toneel is waarop we verschillende rollen ‘spelen’, dan behoort voor mij het moederschap zonder enige twijfel tot de categorie ‘meest uitdagende rollen’.  Dé rol bij uitstek waarin ik mijn ware kleuren ontdekte.  Een rol die dynamisch en evolutief is, maar toch steeds stabiel gefundeerd. Sterk en tegelijk fragiel. Vaak liefdevol intens neergezet, maar met momenten uitgedaagd door zwaarheid of spanning. Kortom, een alles-in-één rol, in eender welke gedaante nooit helemaal af te schudden.

Ik had het geluk om mama te worden op een moment dat ik zelf nog mijn identiteit zocht en de wereld aanschouwde met een avontuurlijke studentenblik. Nog vele wegen aftastend, enigszins wispelturig en reikhalzend naar veel, gewoonweg véél van álles, zeker ook nog niet voorzien van een soms noodzakelijke realiteitszin werd ik plots geconfronteerd met het feit dat ik vanaf dan een medereizigertje had op mijn pad. Extra bagage en verantwoordelijkheid, die sommige paden onbewandelbaar maakten. Bepaalde dromen werden noodgedwongen opgeborgen, plannen gewijzigd, onvoorziene onzekerheden geadresseerd,….Ik durf intussen openlijk zeggen dat ik daar niet op had gerekend.  Omdat ik vandaag even overtuigend toevoeg dat het me zoveel bracht: wijsheid, stabiliteit, doorzettingsvermogen, uitdaging,….

Dus jazeker, het leven nam een ongecontroleerde wending op een oorspronkelijk ongelukkig maar achteraf bezien geweldig moment. Want tegelijk, op erg jonge leeftijd, werd ik meteen ook geconfronteerd met de essentie van het leven.

Liefde!

Puur, onvoorwaardelijk, ongecompliceerd en allesoverheersend. De basis van alles, de rode draad in het script, de oplossing voor elke hindernis en elk probleem.

Vandaag zijn we meer dan 19 jaar en voor mezelf twee kinderen verder. Elk levend in een eigen wereld, van jong volwassen tot puber en ook nog een kleuter. Uitdagend, soms vermoeiend maar tegelijk verrijkend.

Mama zijn is voor mij simpelweg een voorrecht, veeleer dan een plicht,  en dat heeft verschillende redenen. Het is de leerschool die mij het meeste bijbracht, de rol die mijn identiteit versneld vorm gaf.

Mama zijn confronteert me met verdoken wensen en gevoelens, soms ongeadresseerde pijnen opgeborgen in een duistere kamer in mezelf; maakte oude pijnen met momenten weer voelbaar.

Ik leerde dat mijn hart veel groter is dan ik ooit voor mogelijk hield, toen ik bij de komst van mijn dochter werkelijk vreesde niet genoeg liefde te hebben om te delen met twee kinderen. Het zijn er intussen drie, en het blijft me verbazen hoe allesoverheersende liefde exponentieel kan groeien. Het lijkt een bodemloze punt, mijn moederhart.

Die liefde zorgt tegelijk dat ik vaak liefst hun pijnen en verdrietjes zou willen overnemen of hun problemen steeds oplossen. Terwijl ik besef dat ook die bij het leven horen en het soms beter is een ondersteunende gids te zijn dan een overijverig  ‘ontzorger’.

Mama zijn voegde ook een nieuwe interne frequentie  toe om op af te stemmen en mezelf te evalueren. Hét kanaal om me bijvoorbeeld bij te brengen dat daden luider spreken dan woorden, en dat is met momenten confronterend.   Ik hoor mijn kinderen wel eens spreken met woorden die me tegen de borst stuiten, maar die ik tegelijk veel te goed herken om er iets van te kunnen zeggen. Ik zie mijn minder positieve karaktertrekken regelmatig uitvergroot, en voel dan een gedwongen machteloosheid om in de eerste plaats mezelf terecht te wijzen eerder dan hen.

Het moederschap is ook de meest realistische en uitvergrotende spiegel. Waarin ik mezelf kan zien door de ogen van mijn kinderen, soms dingen zie die mij vertederen, maar evenzeer geconfronteerd wordt met aspecten van mijn spiegelbeeld die ik zou willen verdoezelen.

Ik werd me als mama ook bewuster van mijn eigen oorsprong en familiebanden. Ontdekte hoe die mij maken tot wie ik ben en hoeveel ik daaruit kan leren. Maar tegelijk groeide het besef dat wat was niet noodzakelijk hoeft te beïnvloeden wat zal zijn, door selectief en bewust te kiezen wat in mijn moederschap een rol zou spelen en wat niet. Dat vraagt bewustwording en ook wel moed.

Ik ontdekte  als mama dat de kracht van zacht echt wel te combineren is met die van macht. Een moeilijke balans, toegegeven, waarmee ik tot vandaag wel eens worstel. Hoe de eigenheid van mijn kinderen erkennen en ruimte geven, terwijl  het ook mijn verantwoordelijkheid is om hun bewegingsvrijheid te bepalen en begrenzen. Een moeilijke oefening van goedbedoelde grenzen aangeven zonder hun persoonlijkheid te beperken of hun groei af te remmen.

Een excellente oefening in loslaten en tegelijk liefdevol omarmen.

De relatie met mijn kinderen leerde mij te blijven investeren in verhoudingen die soms moeizaam  zijn. Want ja….ook die ervaring ken ik intussen. Voeling verliezen met je kind, niet helemaal méé kunnen stappen in zijn of haar verhaal en uitgedaagd worden om toch aansluiting te blijven zoeken.

Het is ook de confrontatie met mijn “kleinheid”, door sprakeloos te zijn op momenten dat je verwacht wordt een pasklaar antwoord te hebben op soms banale, maar vaak ook essentiële vragen.

Waar ik van kan wakker liggen is of ik het wel goed doe. Hoewel ik intussen milder geworden ben voor mezelf, kan ik soms mijn twijfel of onzekerheid niet afschudden. Zo vraag ik me wel eens af of ik mijn oudste niet tekort deed omdat hij in essentie mijn identiteit op jonge leeftijd mee vorm gaf. Daardoor vrees ik wel eens dat ik meer leerde van hem dan hij van mij.

Ik heb vaak gefaald als mama, en doe dat nog steeds. Ik heb me onzeker gevoeld als mama, daardoor te veel gestreefd naar perfectie en hen daarmee bezwaard. En ja, ik heb in mijn kinderen soms een kans gezien om eigen dromen waar te maken en eigen verwachtingen in te lossen. Niet zo fraai besef ik, maar wel oprecht.

Ik leerde balanseren tussen vrouw zijn en mama, tussen zorgen voor hen en zelfzorg, tussen begrenzen en grenzen verleggen, tussen spreken en luisteren,….

Vandaag ervaar ik (eindelijk) een bepaalde rust in het moederschap. Ik kan in mijn oudste al min of meer het ‘product’ van mijn inspanningen aanschouwen, waardoor ik trots kan zeggen dat al de hindernissen onderweg, hoe onoverkomelijk ze ook leken, hun nut hadden en (godzijdank) altijd voorbijgaand waren.  Die geruststelling geeft kracht en moed, brengt relativeringsvermogen en de kans om momenten te overstijgen door het grotere plaatje voor ogen te houden.

Maar zie….en dat is misschien wel de essentie:

het moederschap is bij uitstek een rol waarin je kan en mag groeien, waarin je valt en opstaat, leert en afleert, steeds nieuwe kansen zoekt en krijgt, grenzen leert combineren met vrijheid, waarin je je jezelf het vaakst tegenkomt  als je er bewust voor bent, ….

Ik zeg vaak dat de kinderen van vandaag de volwassenen zijn van morgen.

Laat ons het daar nu maar op houden.

Want in essentie vat dat mooi samen welk project het moederschap mij, maar tegelijk alle mama’s  (en papa’s) bezorgt: onze kinderen gidsen in hun weg naar volwassenheid, zodat zij uitgroeien tot pilaren waarop de wereld morgen bij wijze van spreken kan draaien. Als we dat als ouders allemaal doen met het beeld van hoe we willen dat de wereld van morgen er uit zal zien voor ogen en voorleven wat we willen dat zij uitdragen, dan komt alles goed.

Ik vier dit weekend dus ook moederdag, zoals wellicht velen. Minder vanuit de overtuiging dat wij beloond moeten worden, maar veeleer vanuit dankbaarheid voor het geschenk dat mama zijn in essentie is.

En aan mijn drie wereldburgers, kort maar krachtig: ik ben dankbaar, trots en vereerd! Ndimakukonda ;-)!

Maaike

12 mei 2019

 

 

Please follow and like us: