Over loslaten en schuldgevoel

just-be-you

Nogal plots besliste onze dochter om haar hele leven om te gooien: nieuwe school, nieuwe studierichting én internaat. Dat allemaal op enkele dagen tijd. Deze golf van verandering bracht zij krachtig zélf teweeg, en we konden niet anders dan er op mee te deinen.

Waarmee ze me overtuigd heeft zijn zeker niet haar smeekbeden. Wel de kracht om te luisteren naar haar binnenste, en zich (eindelijk) te ontdoen van schuldgevoel of angst om papa en mama teleur te stellen.

In versneld tempo confronteerde dat proces me met twee grote persoonlijke belemmeringen. Loslaten en schuldgevoel.

Ik worstel soms erg met loslaten, in diverse aspecten van mijn leven. Loslaten van externe verwachtingen en een eigen weg te volgen. Loslaten van mensen die de uitgang kozen terwijl ik de deur wilde barricaderen . Loslaten van twijfels, omdat ze mij weghouden van mijn doelen.

Dit keer ging het om loslaten van mijn verwachtingen ten aanzien van haar, én…van veel vooroordelen. Aanvaarden dat ik ongewild toch vaak kijk door een gekleurde bril van eigen overtuigingen,  terwijl ik de wereld neutraal en met open geest wil zien, en dat eigenlijk ook hardop predik.

Het was de hoogste tijd om naar háár te luisteren. Want elke weerstand kwam  simpelweg voort uit mezelf. Zo werd deze plotse wending een kans om de veiligheid van mijn beperkend referentiekader los te laten (Latijn laten vallen? katholiek onderwijs?,…). Om mezelf tot “walk the talk” en “practice what you preach” te verplichten. Door haar toe te staan wat ik vaak stimuleer: je hart en intuïtie laten spreken; eigen keuzes durven maken vanuit innerlijke kracht;  grote  dromen najagen; dicht bij jezelf blijven omdat alles dat je nodig hebt daar te vinden is; kiezen voor eigenheid; trouw aan jezelf blijven; ….

Dit bleek ook de uitgelezen kans om haar het vertrouwen te geven om stap per stap háár weg te bewandelen. Met de uitdrukkelijke geruststelling dat ze mag struikelen, zelfs vallen en dat we haar helpen opstaan als dat nodig is.

Ik weet dat het veel moed van haar vroeg om uit onze schaduw te stappen en uitgesproken te kiezen voor waar zij nu nood aan heeft. Het voelt natuurlijk ook een beetje als verlies van nabijheid. Maar zie, zelfs daarin word ik geconfronteerd met wat ik graag uitdraag: nabijheid en betrokkenheid vertalen zich beter in kwaliteit dan in kwantiteit. Veel tijd samen spenderen, in dit geval altijd onder één dak wonen, garandeert geen intense en diepe betrokkenheid en verbinding. Hóe we dat samenzijn vorm geven en ervaren is belangrijker dan vaak en veel samen zijn.

Dat hardnekkige schuldgevoel dan, dat kleine stemmetje dat met de regelmaat van de klok in mijn hoofd en hart opduikt. In deze concrete situatie: ze zal deze beslissing toch niet nemen omdat ik haar tekort deed, omdat ze gemis ervaart bij ons,….?

Dat schuldgevoel het zwijgen opleggen kost me soms veel moeite. Opnieuw echter : dat zijn míjn issues, en ik hoor die niet te projecteren op haar of anderen.

Het legt ook opnieuw een schakelmoment in mijn leven bloot. Een aantal jaren geleden werd ik geconfronteerd met een vraag die mij choqueerde: ‘Ben je méér mama, of ben je méér vrouw? ‘.  Ik was in de overtuiging dat het ‘politiek correcte’ antwoord zonder twijfel hoorde te zijn: ‘méér mama natuurlijk’.  Maar dat wrong. Het durven beantwoorden van die vraag bracht bevrijding en verademing. Het heeft me best veel tijd gekost om te accepteren, laat staan uitspreken, dat ik naast mama eigenlijk vooral Maaike ben. Intussen weet ik daardoor net méér de mama ben geworden die ik wil zijn door aan mijn kinderen mee te geven dat ze zichzelf geen keurslijf hoeven aan te meten dat hen eigenlijk niet goed past.

Waarom breng ik dat nu ter sprake?

Omdat ik blij en trots ben dat onze dochter haar innerlijke stem luidop liet spreken, voor zichzelf koos, ontdaan van de verwachtingen, angsten, vooroordelen waarmee wij haar als ouders ongewild belastten. Ik ben haar dankbaar voor de herinnering aan mijn geloof dat zij, net als iedereen, het recht verdient om vanuit authenticiteit en eigen kracht te groeien. Ik ben me er opnieuw van bewust geworden dat ik vaak handel en dus ook opvoed vanuit eigen overtuigingen, ervaringen en wensen. Dat ik wel eens eigen teleurstellingen, gebreken,….op mijn kinderen projecteer, en soms misschien zelfs hoop dat ze wensen vervullen waarin ik zelf niet slaagde. En het besef dat ik daarmee hun levenswandel te erg beïnvloed, terwijl hen ruimte bieden voor hun echte ik  zorgt dat ze de wereld veel meer schoonheid en authenticiteit zullen bieden.

Dankbaar dus voor de spiegel die ze me voorhield, en de herinnering aan één van mijn favoriete leuzes: “Just be you!”.

Ik sprak het gisteren vol overtuiging uit tegen haar, in de hoop dat ze zou voelen wat ik bedoelde.  Ik zag dat het haar deugd deed en exact was wat ze nodig had te horen. Net zoals ik het nodig had om het met vertrouwen, ontdaan van elk schuldgevoel, uit te spreken en haar op die manier een beetje losser te laten.

Maaike

17 jan 2019

Please follow and like us: