It only takes a second…

De film Slidings Doors maakte ooit diepe indruk op mij. Een scenario over een fractie van een seconde met de grootste mogelijke impact op je leven.

Zoveel jaren later blijf ik dat ongelooflijk boeiend vinden: hoe je leven mee bepaald wordt door een samenspel van externe factoren die zich niet laten bedwingen of controleren.

Het eindeloos overdenken ervan, de bijna angstaanjagende overtuiging van weerloosheid tegen wat je overkomt maakte plaats voor kracht, bij eender wat zich voordoet.

Het leven bracht ook mij fundamentele wijzigingen de afgelopen jaren. Soms als gevolg van eigen keuzes, soms ook helemaal niet. Weinig bleef overeind.

Met mijn blik naar buiten (& wellicht ook vanuit het perspectief van mijn omgeving) leef ik in een ruïne die na een aantal aardschokken om totale heropbouw vraagt. Ik zou daarin tot voor kort reden gevonden hebben om te jammeren en vanuit de omstandigheden diepe onrust ervaren. Met mijn ogen dicht echter ervaar ik iets helemaal anders dan wat logisch zou kunnen lijken vanuit voor oog en oor waarneembare dingen.Een gevoel of beleving waar ik jaren naar zocht en zelfs steeds zoekende in wil blijven, gebaseerd op persoonlijke krachtige fundamenten, stevig en geaard, onafhankelijk van wat zich buiten afspeelt.

Dát gevoel…die voortstuwende innerlijke kracht, een diepe innerlijke rust ervaar ik met momenten als een bijna spirituele beleving.

Op een bizarre manier geeft het besef dat ongeveer alles van mijn tafel geschoven werd mij vleugels, vanuit de wijsheid en zelfs bijna enthousiasme dat het kansen biedt om bewuster en doordacht, kieskeurig mijn tafel opnieuw te dekken. “Tabula rasa” kreeg een hele letterlijke invulling.

Onze levensweg is soms moeilijk af te leggen en bezaaid met dramatiek en moeilijke keuzes. Maar in essentie zijn er steeds wegwijzers, dat leerde ik.

Ik zocht ze de afgelopen jaren om me heen grijpend naar alles en iedereen. Ik vond ze in kleine geluksmomenten, muziek, yoga, stilte, puurheid,natuur,… Steeds eenvoudige, kosteloze maar tegelijk intens waardevolle dingen.

Zeker ook in menselijke relaties, die ons maken en met momenten kraken. Ik ging in stilte en ongemerkt op anonieme consultatie bij mensen die mij niet kennen via quotes, filmpjes, boeken of toevallige ontmoetingen en gesprekken die me steeds dichter brachten bij mezelf. Ik greep me vast aan de wens dat er zoals ons verteld wordt altijd groeikansen liggen in tegenslag, en leerde dat het zo is.

Wellicht beseffen velen niet welke diepe stempel ze drukten of impact ze nalieten waarvoor ik, zelfs ten aanzien van wie me minder aangenaam raakte, dankbaarheid ervaar die niet in woorden te vatten is.

De levensles is voor mij dat we zelf verantwoordelijk zijn en blijven voor onze fundamenten.

Het leven is ondoorgrondelijk, maar wij zijn dat volgens mij niet. Wij hebben alles om als mens te worden wie we willen zijn, hebben altijd keuze zelfs als die er op het eerste zicht niet lijkt. Ons geluk hangt niet af van anderen, die hoogstens kunnen bijdragen, inspireren of als voorbeeld dienen. Het hangt ook niet af van gebeurtenissen of omstandigheden, maar onze ingesteldheid om desondanks krachtig en geaard te leven.

Onze gedachten bepalen onze wereld, onze acties hebben impact op reacties, ons handelen valt te controleren, onze keuzes zijn in essentie altijd eigen,…

Voor wie las over de ingrijpende keuze van mijn dochter, een update die past in dit besef. Mijn dertienjarige meid zette op korte tijd wijsheden om tot een manier van zijn waar ik stil van word. Vanuit pure kracht, met kwetsbaarheid en goede intenties, met een ontroerend besef van zelfwaarde en tegelijk onderbouwd met diep respect voor haar omgeving. Zij maakte de afgelopen maanden de transformatie van het horen van “just be you” tot het uitspreken van “happy to be me”. Ze uit in woorden haar besef dat wat zich vanbinnen afspeelt weerspiegeling vindt in alles rondom en hoeveel kracht zij daar uit put. Daar word ik intens gelukkig van. Ze leeft me voor in wat ik zelf pas vele jaren later ontdekte.

Voor mij is daarmee een cirkel rond.

Om terug in Sliding Doors te stappen: op welk moment de deuren van de lift zich ook openen, op welk verdiep hij mij ook afzet, wie of wat ik daar ook tegenkom,…het doet er in essentie niet toe. Één seconde kan inderdaad je leven fundamenteel wijzigen, maar het vraagt evenzeer maar een fractie van tijd om totale onmacht om te buigen naar innerlijke macht en kracht.

Om vanuit wat zich buiten afspeelt te stappen naar wat we daarmee binnenin kunnen vinden.

 

Please follow and like us: