Get your focus right

get your focus right

Het is een tijdje geleden dat ik mijn woorden nog deelde. En dat heeft redenen.

Soms is het leven een aaneenschakeling van negatieven die je liever niet vastlegt op camera, noch in woorden. Althans geen beeld of tekst die je deelt met anderen. Omdat je minstens hoopt dat het beeld nog bijgesteld zal worden, in evolutie is tot een mooiere en meer heldere foto met andere woorden.

Vandaag heb ik een  beeld dat ik wél wil vastleggen op foto en in tekst, en dat de moeite waard is om te delen. Omdat kwetsbaarheid iets is dat getoond mag worden.  Ook de tendens dat we steeds positief moeten zijn, en die ik toch wel als druk heb ervaren in mijn proces tot ontwikkeling van negatieven naar positieven, beweegt mij tot delen van het proces en dus ook van enkele ‘negatieven’ op weg naar het scherpgestelde beeld.

Opgeven, je hoofd laten hangen, de tijd nemen om je terug te trekken en wél eens gewoon te treuren,…het lijkt not done. Ik wil een pleidooi houden om daar meer openheid voor te creëren. Het kan helend werken om stil te staan bij de minder mooie kanten van het leven, zonder telkens weer snel recht te moeten krabbelen en over te stappen op die zo gewaardeerde positieve mindset. Je ongelukkig voelen mág kortom. Want stilstaan bij wat gebeurt of je overkomt helpt uiteindelijk om  dingen in perspectief te plaatsen en gebeurtenissen te ontrafelen zodat je jouw aandeel kan onderscheiden van de rest en daaraan kan werken. Dat doe je niet door het zonder meer achter je te laten en meteen weer vooruit te gaan.

De slotreden is dat we leven in een tijd waarin we mekaar om de oren slaan met woorden als “kindness” en onvoorwaardelijk geven. Hoe hard ik die boodschap ook zal blijven onderschrijven, er schuilt volgens mij ook een risico in voor sommige mensen. Het is tot hen vooral dat ik me richt. De “gevers” en  de “zorgers” onder ons, die dat vaak onbegrensd doen en ten koste van zichzelf. Met hun camera steeds gericht op de mensen & de wereld rondom, maar die zelden een zelfportret maken.

Een tijdje geleden stootte ik nog eens op de uitspraak  “Liefde is een werkwoord.” En dat zette me innerlijk aan het denken. Over hoe ik die uitspraak steeds interpreteerde, zonder ooit in vraag te stellen waarop de focus van onze liefde in eerste instantie hoort te liggen.  Automatisch associeer ik, zoals wellicht velen onder ons,  het woord liefde met mensen en dingen buiten mezelf.

In de afgelopen maanden echter werd ik geconfronteerd met essentiële levensvragen, en laat me daar eerlijk in zijn: dat was niet voor het eerst. Natuurlijk blijft het leven je meer geven van wat je niet wil, maar misschien wel nodig hebt. Tot je er de boodschap in vindt om wél iets anders te krijgen. Voordien ging ik de zoektocht naar antwoorden op die heel persoonlijke levensvragen dus telkens vakkundig uit de weg. Focus op anderen, vooruit kijken, altijd positief blijven, ….De perfecte strategie om niet de verbinding te maken met de onderstroom die je telkens opnieuw naar die levensvragen leidt. Niet dat ik daarin nu zoveel veranderd ben. Van nature uit zal mijn focus snel gericht zijn op zorg en liefde voor anderen. Maar iets deed me wel beseffen dat ik een keerpunt bereikte. Noodgedwongen, want zowel mijn geest als mijn lichaam maakten kortsluiting.

Ik zocht en vond hulp bij vrienden, therapie, yoga, boeken, muziek, ….Zelfzorg met andere woorden. En maakte keiharde keuzes. Wilde ik echt zijn waarvan ik droom, dan werd me duidelijk dat ik ook mezélf al de liefde, aandacht en goedheid zou moeten kunnen toewensen die ik anderen zo graag gun. Hét tere punt.  Want dat roept innerlijke weerstand op, en voelt aan als egoïsme.

Stapje per stapje kraste ik met hulp de eeltlaagjes op mijn ziel en hart weg, tot ik de deur bereikte naar een nieuwe wereld. Ik leerde dat  de pijnen in mijn verleden seingevers waren geweest, met als eindpunt een situatie die het onmogelijk maakte om níet voor mezelf te kiezen. Want nu waren er ook andere dierbaren mee gemoeid, die zouden lijden als ik de keuze niet maakte. Een cadeau van het lot, het duwtje in de rug dat ik nodig had, om bepaalde vragen gewoon niet meer te kunnen negeren:

Durf ik, mág ik kiezen voor mezelf?

Kan ik leven met het idee dat een ander mij niet helemaal accepteert, of doe ik alles om tegemoet te komen?

Durf ik trouw blijven aan mezelf en heb ik genoeg zelfrespect om naar mijn innerlijke stem te luisteren; of blijf ik trouw aan mijn aangeleerd gedrag tot aanpassen en behagen?

Blijf ik mijn grenzen zodanig verleggen dat ik eigenlijk geen voeling meer heb met wie ik ben?

Is mijn verlangen naar goedkeuring en verbondenheid zo groot dat ik mezelf verloochen en mijn eigen gevoelens en intuïtie opzij schuif?

De antwoorden op die vragen hebben geleid tot moeilijke keuzes,  voor het eerst ook vanuit een liefde die ik voordien niet kende: de liefde voor mezelf.

Het diepe besef dat hoe je van jezelf houdt meteen ook anderen voorspiegelt hoe ze van jou kunnen houden was erg confronterend, maar ook bevrijdend. Er komt ongelooflijk veel kracht en energie vrij vanuit die liefde. Of, om in de beeldspraak te blijven: om mooie beelden van de wereld en mensen rondom je te maken, hoor je eerst in staat te zijn een foto van jezelf te kunnen maken die je met overtuiging durft te tonen.

Dus ik wil oproepen om op tijd en stond stil te staan, te durven treuren als dat nodig is, uiteraard zonder op te geven. Met een diep geloof dat de negatieven die jouw camera vastlegt momentopnames zijn, die gewoon nog verder ontwikkeld moeten worden. Kijk ernaar vanuit een overtuiging dat er veel  groei mogelijk is vanuit pijn en verdriet, ook al heb je misschien eerst iets over jezelf te leren. En in dat hele proces wens ik je toe dat je waakzaam blijft over de valse overtuiging dat liefde vraagt om de focus steeds buiten jezelf te leggen.

Liefde is en blijft inderdaad een werkwoord, maar het eerste logische onderwerp ben je zelf!

Dus als je deze vakantie op pad gaat met je camera, vergeet jezelf dan niet in beeld te brengen.

Liefs,

Maaike

Please follow and like us: